Leven, streven, denken en lachen

Wie nooit heeft geleden, heeft nimmer geleefd
Wie nooit zich vergiste, heeft nimmer gestreefd
Wie nooit heeft gehuild, heeft geen vreugde als hij lacht
Wie nooit heeft getwijfeld, heeft nooit ernstig gedacht

Een man, begin zestig, is gedwongen ontslagen door zijn werkgever waar hij 40 jaar met hart en ziel voor heeft gewerkt. Hij kwam bij mij met een enorm gevoel van onrecht. Hij was boos en teleurgesteld. Hij zat vol met weerstand. Hij was in rouw. Voor zijn gevoel was hij veel kwijtgeraakt. Zijn positie, zijn ego, zijn mogelijkheden voor de toekomst en vooral zijn structuur en veiligheid. Gedurende het traject dat we samen doorliepen, veranderde hij zijn mindset.
Moest hij nog terug in dezelfde soort functie en het niveau dat hij altijd had gehad? Moest hij nog 40 uur per week gaan werken? Kan hij er meer zijn voor thuis, zijn vrouw en zijn inmiddels volwassen kinderen? Mag hij doen wat hij leuk vindt om te doen, zonder dat dat iets af doet aan zijn gedrevenheid, betrokkenheid en loyaliteit?
Hij werd zachter; in zijn gezicht, in zijn lijf én in zijn hoofd. Hij zag weer mogelijkheden, kon rust vinden in een kop koffie drinken op de bank en kon steeds meer genieten van kleine dingen, zoals klustaakjes in- en om het huis. Bij ons afsluitende gesprek gaf de man mij bovenstaand gedicht. Hij zei: ‘Ik denk dat in ieders leven “de rouwcurve” vroeger of later een keer herkenbaar is. Dit gedicht helpt je mede de curve omhoog te vinden en in vertrouwen de focus op de toekomst te richten.’

Wat een eer om getuige te mogen zijn van het feit dat deze man weer ging leven, weer ging streven, weer ging denken en weer ging lachen.

Lieve man (je weet wie je bent), Ik wens je heel veel succes, uitdaging en vooral veel plezier en rust in je nieuwe functie als taxichauffeur!

 

groetjes,

Charlotte

 

Delen mag!